انتخاب بین VDI و RDS زمانی اهمیت پیدا میکند که سازمان بخواهد دسکتاپ یا نرمافزارهای کاربران را از کامپیوترهای شخصی جدا کرده و اجرای آنها را در یک زیرساخت مرکزی مدیریت کند. در نگاه اول، هر دو راهکار شبیه هم هستند؛ کاربر از طریق شبکه به یک محیط کاری دسترسی پیدا میکند و پردازش اصلی در سمت سرور انجام میشود. اما معماری، نحوه تخصیص منابع، سطح جداسازی کاربران و نوع تجربه دسکتاپ در این دو مدل یکسان نیست.
اگر بخواهیم خیلی خلاصه بگوییم، در مدل Session-based RDS چند کاربر روی یک Windows Server مشترک، Sessionهای جداگانه دارند؛ در VDI هر کاربر میتواند به یک ماشین مجازی دسکتاپ اختصاصی یا یک دسکتاپ مجازی از یک Pool متصل شود. Microsoft نیز در معماری فعلی Remote Desktop Services، هر دو مدل Session-based و VDI را در کنار هم پشتیبانی میکند.
این تفاوت روی انتخاب سختافزار، مدیریت نرمافزارها، امنیت، مقیاسپذیری و حتی روش عیبیابی اثر میگذارد. بنابراین پاسخ به سؤال «VDI بهتر است یا RDS؟» بدون شناخت نوع کاربران و نرمافزارهای سازمان، پاسخ دقیقی نخواهد بود.
برای آشنایی با مفهوم پایه VDI، ابتدا میتوانید مقاله VDI چیست؟ راهنمای کامل زیرساخت دسکتاپ مجازی را مطالعه کنید. همچنین برای دریافت مشاوره تخصصی و پیادهسازی زیرساخت، میتوانید از خدمات راه اندازی VDI سازمانی استفاده نمایید. اگر هدف شما انتخاب معماری مناسب برای یک محیط سازمانی است، در ادامه تفاوت VDI و RDS را از نظر فنی و کاربردی بررسی میکنیم.
VDI چیست؟
VDI مخفف Virtual Desktop Infrastructure است و به معماریای گفته میشود که در آن دسکتاپهای کاربران به شکل ماشینهای مجازی در زیرساخت مرکزی اجرا میشوند.
در یک معماری VDI، معمولاً هر کاربر به یک Desktop مجازی اختصاص پیدا میکند یا از یک Pool از Desktopهای مجازی استفاده میکند. این Desktop میتواند سیستمعامل، نرمافزارها، تنظیمات و سیاستهای مشخصی داشته باشد.
برای مثال، فرض کنید یک سازمان ۲۰۰ کاربر دارد. بهجای اینکه سیستمعامل و نرمافزارهای تمام کاربران بهصورت مستقل روی ۲۰۰ کامپیوتر مدیریت شوند، میتوان دسکتاپهای مجازی را در سرورها اجرا کرد و کاربران از طریق Endpoint به آنها متصل شوند.
در این معماری، اجزایی مانند Hypervisor، ماشینهای مجازی، Storage، شبکه، سیستم احراز هویت، Connection Broker و ابزارهای مدیریت دسکتاپ در کنار هم کار میکنند.
VDI معمولاً زمانی جذابتر میشود که سازمان به جداسازی دسکتاپ کاربران، کنترل بیشتر محیط کاری، شخصیسازی و اجرای نرمافزارهایی با نیازمندیهای خاص نیاز داشته باشد.
RDS چیست؟
RDS مخفف Remote Desktop Services و مجموعهای از قابلیتها و Roleهای Windows Server برای ارائه دسکتاپ و برنامهها به کاربران از راه دور است.
در مدل سنتی و رایج RDS، چندین کاربر به یک یا چند RD Session Host متصل میشوند و هر کاربر Session جداگانهای روی Windows Server دارد. برنامهها روی همان سرور اجرا میشوند و کاربران منابع سیستم را بهصورت مشترک استفاده میکنند.
Microsoft در مستندات فعلی RDS، این پلتفرم را برای ارائه دسکتاپهای Session-based، دسکتاپهای مبتنی بر ماشین مجازی و همچنین RemoteApp معرفی میکند. بنابراین RDS فقط به یک مدل «ریموت دسکتاپ» محدود نیست.
اجزای RDS نیز میتوانند شامل RD Session Host، RD Connection Broker، RD Web Access، RD Gateway و RD Licensing باشند. Connection Broker وظیفههایی مانند مدیریت Session و توزیع اتصالها را بر عهده دارد.
یک نکته مهم درباره RDS و VDI
یکی از اشتباهات رایج در مقایسه این دو فناوری، این است که RDS را همیشه معادل «ترمینال سرور» و VDI را یک فناوری کاملاً جدا فرض کنیم.
در معماری امروزی Microsoft، RDS میتواند در کنار Session-based Desktop، برای سناریوهای VDI نیز مورد استفاده قرار بگیرد. به همین دلیل در این مقاله، وقتی از «RDS در مقابل VDI» صحبت میکنیم، منظور اصلی RDS Session-based در مقابل VDI مبتنی بر ماشین مجازی است.
تفاوت VDI و RDS در معماری چیست؟
اصلیترین تفاوت این دو راهکار در نحوه ارائه محیط کاری کاربران است.
در RDS Session-based، چند کاربر روی یک Windows Server فعالیت میکنند. هر کاربر Session مستقل خود را دارد، اما سیستمعامل و بخش مهمی از منابع محاسباتی بین Sessionها مشترک است.
در VDI، دسکتاپ هر کاربر میتواند در قالب یک VM مجزا ارائه شود. در این حالت، هر VM سیستمعامل و محیط اجرایی خودش را دارد.
| ویژگی | VDI | RDS Session-based |
|---|---|---|
| مدل اجرا | ماشین مجازی دسکتاپ | Session روی Windows Server |
| سیستمعامل | معمولاً Windows Client در VM | Windows Server |
| جداسازی کاربران | بیشتر | در سطح Session |
| منابع پردازشی | اختصاصیافتهتر به VM | اشتراکی بین Sessionها |
| شخصیسازی دسکتاپ | بیشتر | محدودتر |
| چگالی کاربر | معمولاً کمتر | معمولاً بیشتر |
| مدیریت Image | اهمیت بالا | اهمیت بالا، اما مدل متفاوت |
| مناسب برای | کاربران با نیازهای متفاوت | کاربران با نیازهای مشابه |
| پیچیدگی | بیشتر | معمولاً سادهتر |
| مصرف منابع | معمولاً بیشتر | معمولاً بهینهتر |
این جدول یک مقایسه مفهومی است و نباید بهعنوان یک قانون مطلق برای همه پروژهها در نظر گرفته شود. طراحی واقعی به Workload، تعداد کاربران همزمان، نرمافزارها، منابع سختافزاری و معماری شبکه بستگی دارد.
تفاوت VDI و RDP چیست؟
VDI و RDP دو مفهوم همسطح نیستند.
VDI یک معماری برای ارائه دسکتاپ مجازی است، اما RDP یک پروتکل ارتباطی است که برای دسترسی از راه دور به محیطهای Windows استفاده میشود.
به بیان سادهتر، میتوان گفت: VDI مشخص میکند دسکتاپ چگونه ایجاد و مدیریت شود؛ RDP مشخص میکند کاربر چگونه به محیط Remote متصل شود.
RDS نیز یک پلتفرم یا مجموعه Roleهای Windows Server برای ارائه دسکتاپ و برنامههاست و میتواند از RDP برای ارتباط کاربران استفاده کند. Microsoft نیز در معماری RDS، Endpoint را بهعنوان نمایشدهنده رابط کاربری Remote و RDP را بهعنوان پروتکل ارتباطی معرفی میکند.
بنابراین عبارتهایی مانند «VDI یا RDP» از نظر فنی دقیق نیستند؛ چون RDP جایگزین VDI نیست.
تفاوت RDS و RDP چیست؟
RDP یا Remote Desktop Protocol یک پروتکل است، در حالی که RDS یک مجموعه سرویس و Role در Windows Server است.
برای مثال، در یک معماری RDS ممکن است اجزایی مانند RD Session Host، RD Connection Broker، RD Gateway و RD Web Access وجود داشته باشند و RDP بخشی از ارتباط کاربر با این زیرساخت باشد.
پس اگر سؤال شما این است که «RDS چیست؟»، پاسخ درباره یک معماری و مجموعه سرویسهاست؛ اما اگر بپرسید «RDP چیست؟»، بحث درباره پروتکل ارتباطی است.
این تفکیک برای طراحی زیرساخت بسیار مهم است، چون انتخاب RDP بهتنهایی به معنی انتخاب RDS یا VDI نیست.
VDI یا RDS؛ کدام یک منابع کمتری مصرف میکند؟
در بسیاری از سناریوها، RDS Session-based میتواند چگالی کاربری بالاتری نسبت به VDI داشته باشد؛ زیرا چندین کاربر از یک Windows Server مشترک استفاده میکنند.
در VDI، هر دسکتاپ مجازی معمولاً یک VM مستقل است و برای آن CPU، RAM و سایر منابع تخصیص داده میشود. بنابراین با افزایش تعداد Desktopهای مجازی، نیاز به منابع Compute و Storage نیز افزایش پیدا میکند.
اما این موضوع به معنی آن نیست که RDS همیشه منابع کمتری مصرف میکند. Workload کاربران، نوع نرمافزارها، میزان همزمانی، سیاستهای تخصیص منابع و معماری Storage میتوانند نتیجه را تغییر دهند.
Microsoft نیز در مدلهای RDS، Session-based را مدلی با چگالی بالاتر معرفی میکند، در حالی که VDI شخصی انعطاف و جداسازی بیشتری فراهم میکند.
تفاوت VDI و RDS از نظر امنیت
امنیت یکی از مهمترین مواردی است که هنگام انتخاب معماری باید بررسی شود.
در RDS Session-based، کاربران روی یک سیستمعامل سروری مشترک Sessionهای جداگانه دارند. بنابراین نرمافزارها، تنظیمات سیستمعامل و بخشی از منابع زیرساختی مشترک هستند.
در VDI، هر VM محیط سیستمعامل جداگانهای دارد. این مدل میتواند برای سناریوهایی که نیاز به جداسازی بیشتر محیط کاربران دارند، انعطافپذیری بالاتری ایجاد کند.
با این حال، نباید گفت «VDI ذاتاً امن است و RDS ناامن». امنیت نتیجه معماری کامل است، نه صرفاً نام فناوری.
احراز هویت، MFA، کنترل Clipboard، USB Redirection، Printer Redirection، سیاستهای شبکه، مدیریت Endpoint، Patch Management، دسترسی به Storage و مانیتورینگ همگی روی امنیت نهایی اثر دارند.
در معماری RDS نیز Microsoft قابلیتهایی مانند RD Gateway، TLS، MFA و سیاستهای دسترسی را برای ایجاد دسترسی کنترلشده در نظر گرفته است.
بنابراین اگر سازمانی به جداسازی شدید محیط کاربران نیاز دارد، VDI میتواند گزینه مناسبتری باشد؛ اما این نتیجه باید بر اساس نیاز امنیتی واقعی و طراحی معماری گرفته شود.
تفاوت VDI و RDS از نظر مدیریت نرمافزار
مدیریت نرمافزار یکی از نقاط مهم تصمیمگیری است.
در RDS Session-based، نرمافزار معمولاً روی RD Session Host نصب میشود و کاربران Sessionهای خود را روی همان سرور اجرا میکنند.
اگر یک نرمافزار با نرمافزار دیگری ناسازگار باشد، یا نیازمند تنظیمات خاصی باشد که روی Sessionهای دیگر اثر بگذارد، ممکن است مدیریت محیط پیچیدهتر شود.
در VDI، امکان ایجاد Imageهای متفاوت برای گروههای مختلف کاربران وجود دارد.
برای مثال میتوان برای واحد مالی یک Image، برای واحد منابع انسانی یک Image و برای کاربران مهندسی یک Image متفاوت ایجاد کرد؛ البته تعداد زیاد Imageها نیز خود میتواند پیچیدگی مدیریتی ایجاد کند.
به همین دلیل VDI زمانی ارزش بیشتری پیدا میکند که تفاوت نیازهای کاربران زیاد باشد و سازمان واقعاً به محیطهای جداگانه نیاز داشته باشد.
VDI یا RDS برای کاربران اداری؟
برای کاربران اداری با نرمافزارهای استاندارد و نیازهای مشابه، RDS Session-based میتواند گزینه مناسبی باشد.
فرض کنید ۱۰۰ کاربر سازمان عمدتاً از Office، مرورگر، نرمافزار اتوماسیون و یک نرمافزار داخلی استفاده میکنند. اگر این نرمافزارها با محیط Windows Server و معماری چندSession سازگار باشند، RDS میتواند مدل سادهتری برای ارائه محیط کاری ایجاد کند.
در مقابل، اگر کاربران به محیطهای شخصی، سیستمعامل Windows Client، نرمافزارهای متفاوت یا سطح بیشتری از جداسازی نیاز داشته باشند، VDI میتواند انتخاب مناسبتری باشد.
در نهایت تعداد کاربران بهتنهایی معیار تصمیمگیری نیست؛ نوع کار کاربران و رفتار نرمافزارها اهمیت بیشتری دارد.
VDI یا RDS برای نرمافزارهای تخصصی و مهندسی؟
در محیطهای مهندسی، انتخاب پیچیدهتر میشود.
برخی نرمافزارها به درایورهای خاص، منابع گرافیکی، GPU یا تنظیمات سطح سیستمعامل نیاز دارند. در چنین شرایطی، معماری VDI به دلیل امکان ارائه VMهای مستقل میتواند انعطاف بیشتری ایجاد کند.
Microsoft نیز در معماری RDS امکان استفاده از VDI و سناریوهای دارای شتابدهی GPU را در نظر گرفته است.
با این حال، صرفاً داشتن GPU به معنی مناسببودن یک معماری برای نرمافزار مهندسی نیست. باید نرمافزار، Driver، Hypervisor، روش GPU Virtualization، پروتکل نمایش و منابع Storage و Network در کنار هم بررسی شوند.
تفاوت VDI و RDS از نظر هزینه
مقایسه هزینه VDI و RDS با یک جمله مانند «RDS ارزانتر است» کامل نیست، اما در بسیاری از سناریوهای Session-based، اشتراک منابع میتواند باعث افزایش چگالی کاربر و کاهش نیاز به منابع به ازای هر کاربر شود.
در مقابل، VDI ممکن است منابع بیشتری برای ماشینهای مجازی نیاز داشته باشد؛ اما در عوض امکاناتی مانند جداسازی بیشتر، شخصیسازی و کنترل دقیقتر محیط دسکتاپ را فراهم میکند.
هزینه واقعی به عوامل مختلفی وابسته است:
- تعداد کاربران همزمان
- نوع Workload
- CPU و RAM موردنیاز
- Storage و IOPS
- نیاز به GPU
- تعداد Imageها
- لایسنسها
- Backup و Disaster Recovery
- High Availability
- شبکه و تجهیزات دسترسی
- نیازهای امنیتی
به همین دلیل نباید صرفاً قیمت لایسنس یا تعداد سرورها را معیار انتخاب قرار داد. TCO یا هزینه کل مالکیت تصویر دقیقتری از اقتصاد یک معماری ارائه میدهد.
تفاوت VDI و RDS در تجربه کاربر
از دید کاربر، هر دو فناوری میتوانند محیطی شبیه دسکتاپ معمولی ایجاد کنند؛ اما پشت این تجربه، معماری متفاوت است.
در RDS Session-based، کاربر در یک Session روی Windows Server کار میکند.
در VDI، کاربر میتواند یک دسکتاپ مجازی با سیستمعامل و محیط اختصاصی خود داشته باشد.
اگر کاربر نیاز به نصب یا اجرای نرمافزارهایی داشته باشد که به محیط اختصاصی وابستهاند، VDI معمولاً انعطاف بیشتری دارد.
اما اگر کاربر فقط به چند نرمافزار سازمانی استاندارد نیاز داشته باشد، RDS میتواند معماری سادهتر و متراکمتری ایجاد کند.
کدام معماری برای سازمان مناسبتر است؟
پاسخ به این سؤال باید از نیازهای واقعی سازمان شروع شود، نه از نام برند یا فناوری.
اگر کاربران عمدتاً نیازهای مشابه دارند، نرمافزارها با Multi-session سازگار هستند و هدف اصلی افزایش چگالی و سادهسازی ارائه برنامههاست، RDS Session-based میتواند گزینه مناسبی باشد.
اگر کاربران نیاز به دسکتاپهای جداگانه دارند، نرمافزارها یا تنظیمات آنها با یکدیگر تفاوت زیادی دارد یا سازمان به سطح بیشتری از جداسازی محیطها نیاز دارد، VDI گزینه قابل بررسیتری است.
در بعضی سازمانها نیز بهترین پاسخ، ترکیب هر دو مدل است.
برای مثال، کاربران اداری میتوانند از RDS Session-based استفاده کنند و کاربران تخصصی یا گروههایی که نیاز به محیط اختصاصی دارند، از VDI بهره ببرند. خود Microsoft نیز استفاده ترکیبی از مدلهای Session-based و VDI را بهعنوان یکی از گزینههای معماری RDS در نظر گرفته است.
جدول انتخاب سریع VDI یا RDS
| نیاز سازمان | گزینه مناسبتر |
|---|---|
| کاربران با نیازهای تقریباً یکسان | RDS Session-based |
| چگالی بالای کاربران | RDS Session-based |
| دسکتاپ اختصاصی برای هر کاربر | VDI |
| شخصیسازی زیاد دسکتاپ | VDI |
| جداسازی بیشتر محیط کاربران | VDI |
| ارائه چند نرمافزار مشخص | RDS / RemoteApp |
| نرمافزارهای ناسازگار با Multi-session | VDI |
| کاربران اداری استاندارد | RDS یا VDI بر اساس تحلیل Workload |
| کاربران مهندسی و گرافیکی | VDI در صورت پشتیبانی کامل از Workload |
| نیاز به معماری ترکیبی | RDS + VDI |
این جدول نقطه شروع تصمیمگیری است، نه جایگزین سایزینگ و تست عملی.
اشتباهات رایج در انتخاب VDI و RDS
یکی از اشتباهات رایج این است که سازمان صرفاً بر اساس تعداد کاربران تصمیم بگیرد. ۵۰۰ کاربر با Workload سبک الزاماً به همان معماری ۵۰۰ کاربر مهندسی نیاز ندارند.
اشتباه دوم، یکیگرفتن RDP با RDS است. RDP پروتکل ارتباطی است و RDS مجموعه سرویسها و Roleهای Windows Server است.
اشتباه سوم، فرضکردن اینکه VDI همیشه امنتر یا RDS همیشه ارزانتر است. هر دو گزاره بدون بررسی معماری کامل میتوانند گمراهکننده باشند.
اشتباه چهارم، نادیدهگرفتن سازگاری نرمافزارهاست. قبل از انتخاب معماری باید مشخص شود نرمافزارهای سازمان در محیط Multi-session یا VM-based چه رفتاری دارند.
اشتباه پنجم، انتخاب زیرساخت قبل از شناخت Workload است. ظرفیت CPU، RAM، Storage و شبکه باید بر اساس رفتار واقعی کاربران و نرمافزارها تعیین شود، نه صرفاً یک عدد ثابت برای هر کاربر.
جمعبندی؛ VDI یا RDS کدام بهتر است؟
در پاسخ به سؤال تفاوت VDI و RDS چیست باید گفت که این دو را نباید صرفاً دو فناوری رقیب در نظر گرفت.
در RDS Session-based چند کاربر روی یک Windows Server مشترک کار میکنند و هر کاربر Session مستقل خود را دارد. این مدل در بسیاری از محیطهای استاندارد میتواند چگالی کاربری خوبی ایجاد کند.
در VDI دسکتاپها در قالب ماشینهای مجازی ارائه میشوند و امکان جداسازی، شخصیسازی و کنترل بیشتری برای هر محیط فراهم میشود.
بنابراین اگر هدف سازمان، ارائه برنامهها و دسکتاپهای استاندارد با چگالی مناسب باشد، RDS Session-based میتواند انتخاب مناسبی باشد. اگر نیاز به دسکتاپهای اختصاصی، سازگاری بیشتر با Windows Client، جداسازی محیطها یا Workloadهای خاص وجود داشته باشد، VDI ارزش بررسی بیشتری دارد.
در بسیاری از پروژههای واقعی نیز پاسخ نهایی یک انتخاب صفر و یک نیست؛ ممکن است ترکیب RDS و VDI بهترین معماری باشد.
نکته تعیینکننده این است که قبل از انتخاب فناوری، نوع کاربران، نرمافزارها، همزمانی، منابع Compute، Storage، شبکه، امنیت و الزامات سازمان بررسی شوند. Microsoft نیز در راهنمای طراحی فعلی RDS بر برنامهریزی ظرفیت، High Availability، شبکه، MFA، Storage و GPU تأکید دارد.
اگر انتخاب معماری به مرحله طراحی زیرساخت رسیده است، پیادهسازی راهکار مناسب دسکتاپ مجازی باید بر اساس تحلیل Workload و نیازهای واقعی سازمان انجام شود، نه صرفاً بر اساس تعداد کاربران.
مقالات مرتبط
- اگر هنوز با مفهوم پایه VDI آشنا نیستید، مطالعه مقاله VDI چیست؟ راهنمای کامل زیرساخت دسکتاپ مجازی میتواند دید دقیقتری از معماری VDI ایجاد کند.
- برای مقایسه مدلهای داخلی و ابری نیز مقاله «تفاوت VDI و DaaS چیست؟ دسکتاپ ابری یا زیرساخت داخلی سازمان؟» را پس از انتشار میتوان در این بخش لینک کرد.
❓ سوالات متداول درباره تفاوت VDI و RDS
VDI یا RDS کدام بهتر است؟
هیچکدام بهصورت مطلق بهتر نیستند. RDS Session-based معمولاً برای کاربران با نیازهای مشابه و تراکم کاربری بالا مناسبتر است، در حالی که VDI برای دسکتاپهای اختصاصی، شخصیسازی و جداسازی بیشتر گزینه انعطافپذیرتری است.
فرق VDI با RDS چیست؟
در RDS Session-based چند کاربر روی یک Windows Server مشترک و در Sessionهای جداگانه کار میکنند؛ در VDI هر کاربر میتواند به یک ماشین مجازی دسکتاپ اختصاصی یا دسکتاپی از یک Pool متصل شود.
تفاوت VDI و RDP چیست؟
VDI یک معماری برای ارائه دسکتاپ مجازی است، اما RDP یک پروتکل ارتباطی برای دسترسی از راه دور است. بنابراین RDP رقیب VDI محسوب نمیشود.
RDS چیست؟
RDS یا Remote Desktop Services مجموعهای از Roleها و قابلیتهای Windows Server برای ارائه دسکتاپ و برنامهها به کاربران از راه دور است. RDS میتواند مدل Session-based و برخی سناریوهای VDI را پوشش دهد.
آیا RDS همان ترمینال سرور است؟
اصطلاح Terminal Services نام قدیمیتر این فناوری است. RDS امروزی مجموعه گستردهتری از قابلیتها را شامل میشود و علاوه بر Session-based Desktop، قابلیتهایی مانند RemoteApp، Connection Broker، Gateway و سناریوهای VDI را نیز در بر میگیرد.
آیا VDI امنتر از RDS است؟
امنیت به معماری و سیاستهای پیادهسازی وابسته است. VDI به دلیل جداسازی VMها میتواند در برخی سناریوها کنترل بیشتری فراهم کند، اما RDS نیز قابلیتهایی مانند Gateway، MFA، TLS و سیاستهای دسترسی را ارائه میدهد.
آیا VDI گرانتر از RDS است؟
الزاماً نه. هزینه به منابع Compute، Storage، لایسنس، تعداد کاربران همزمان، GPU، Backup، High Availability و سایر اجزای زیرساخت بستگی دارد. RDS Session-based ممکن است به دلیل اشتراک منابع، در برخی Workloadها چگالی بیشتری ارائه دهد.
برای کاربران اداری VDI بهتر است یا RDS؟
اگر کاربران نیازهای مشابه و نرمافزارهای سازگار با Multi-session دارند، RDS میتواند گزینه مناسبی باشد. اگر کاربران به دسکتاپ اختصاصی یا محیطهای متفاوت نیاز داشته باشند، VDI میتواند انتخاب بهتری باشد.
آیا میتوان VDI و RDS را همزمان استفاده کرد؟
بله. معماری ترکیبی میتواند برای سازمانهایی که گروههای کاربری متفاوت دارند، مناسب باشد. برای مثال کاربران استاندارد میتوانند روی RDS Session-based قرار بگیرند و کاربران تخصصی از VDI استفاده کنند. Microsoft نیز مدلهای Session-based و VDI را قابل ترکیب میداند.
آیا RDP جایگزین VDI است؟
خیر. RDP یک پروتکل ارتباطی است و VDI یک معماری ارائه دسکتاپ. یک محیط VDI میتواند از پروتکلهای دسترسی از راه دور استفاده کند و RDS نیز برای ارتباط کاربران از RDP بهره میبرد.
برای انتخاب بین VDI و RDS چه چیزی باید بررسی شود؟
نوع کاربران، نرمافزارهای مورد استفاده، سازگاری با Multi-session، میزان شخصیسازی، سطح جداسازی موردنیاز، تعداد کاربران همزمان، CPU، RAM، Storage، شبکه، امنیت و الزامات دسترسپذیری باید بررسی شوند. تصمیمگیری صرفاً بر اساس تعداد کاربران یا قیمت اولیه، معمولاً کافی نیست.
